1 10 2 3 4 5 6 7 8 9

De wandelvierdaagse in de vulkaaneifel, een uniek recept met een vleugje cultuur, prachtige wandelingen, lekker eten en drinken in aangenaam gezelschap.

Vrijdag 25 september:

9:00u.: Tongeren, sportterreinen “De Motten”. Klaar voor de eerste wandeling van het weekend. Ze is een combinatie van drie verschillende routes die samen de “Mijlpaalroute” vormen. Het eerste doel is de Moerenpoort. Deze stadspoort werd gebouwd in de dertiende eeuw. Zware militaire conflicten beschadigden de poort zodanig dat ze moest worden afgebroken en later weer opgebouwd. In 1339 kreeg ze het huidige uitzicht. De Moerenpoort is de enige overgebleven stadspoort. De kkogelgaten en de beschadigingen in de voorgevel zijn niet zozeer het gevolg van oorlogsgeweld. Een schuttersgilde gebruikte de toren namelijk als schietdoel en had een houten vogel op het dak van de toren geplaatst. Vandaag is de robuuste toren omgetoverd tot een boeiend museum over de militaire geschiedenis van de stad.

We vervolgen onze tocht langs een overgebleven stukje van de middeleeuwse omwalling, gebouwd op de restanten van de romeinse muur. Deze muur is tot stand gekomen in de tweede eeuw na Christus. Toen werd de stad Tongeren door het romeinse bestuur bevorderd en genoot daardoor een zekere vorm van zelfbestuur. Daardoor mocht er een muur gebouwd worden rondom de stad: “De romeinse muur.” Deze moest een zekere macht en durf onderstrepen. Hij was toen 4544 meter lang, gemiddeld 2,1 meter dik en vermoedelijk 5 tot 6 meter hoog. Op regelmatige afstanden stonden ronde torens en een zestal stadspoorten. Deze poorten sloten aan op het romeinse wegennet.

Dan stappen we naar de binnenstad, om kennis te maken met een aantal merkwaardige bezienswaardigheden en gebouwen waar oude en moderne structuren in elkaar vloeien om een sierlijk en functioneel geheel te vormen. Zo is het infokantoor van de stad ondergebracht in de voormalige gasthuiskapel. Het altaar en de taferelen van de kruisweg alsook enkele van de vergulde lusters bevinden zich nog altijd op hun originele plaatsen. De kapel behoorde tot het St. Jacobusgasthuis waarvan de oorsprong terug gaat tot in de twaalfde eeuw. Pelgrims op weg naar Santiago de Compostela vonden hier een welgekomen rustplaats. De kapel vormt ook het startpunt van de Evermarusroute, een elf kilometer lange wandeling  in de voetsporen van de pelgrims op weg naar Compostela.

We begeven nu ons op de met kasseien geplaveide straatjes, pittoreske pleintjes, tussen begijnhuisjes en religieuze gebouwen van het begijnhof. Dit begijnhof uit de 13de eeuw werd door de UNESCO in 1998 als werelderfgoed erkend. In de zeventiende eeuw werden vele houten huisjes in het begijnhof vervangen door stenen woningen. Elk begijnhofhuisje droeg toen de naam van het begijntje dat erin woonde. In de achttiende eeuw kwam de naam van de beschermheilige van het huisje in de plaats en nog eeuwen later werden huisnummers gebruikt. Begijnen waren vrouwen die hun leven aan God wijdden zonder zich uit de wereld terug te trekken. Ze leefden in een gesloten gemeenschap in het begijnhof en legden een belofte van armoede en kuisheid af, maar geen kloostergelofte. Dit “dorp in een stad” werd van de stad gescheiden door een muur die de rust en de vrede van de kleine godsdienstige gemeenschap waarborgde. 

Even verder staan we voor de “Dommershuizen”. Het zijn twee middeleeuwse diephuizen met voorgevel in vakwerk op de drie verdiepingen. Het linker pand toont het best hun authentieke karakter; in de winkel kan men nog de gerestaureerde houten spiltrap en de zestiende-eeuwse achtergevels bewonderen.

Op de grote markt is Ambiorix de blikvanger. Het bronzen beeld van de leider van de Eburonen werd in 1866 gegoten om de memorabele overwinning in 54 voor Christus op de Romeinen te eren. Hij heeft als wapen een strijdbijl bij zich en draagt een helm met daarop een draakje. Onder de voeten van Ambiorix liggen de wapens van de verslagen tegenstanders. Onder zijn goedkeurend oog genieten we van een opkikkertje.

Ook de gotische Onze-Lieve-Vrouwebasiliek heeft onze volle aandacht. Vanaf de vierde eeuw hebben hier verschillende religieuze gebouwen gestaan. Later bouwde men er deze Romaanse kerk die voltooid werd in 1242. De jaren erna vonden er nog verschillende uitbreidingen plaats. In de kerk zijn het monumentale kerkorgel en het Romaanse kruisbeeld de voornaamste bezienswaardigheden. Onder de basiliek zijn resten gevonden van de verschillende periodes van de romeinse geschiedenis van Tongeren. Ook de Sint-Jan-de-Doperkerk is een bezoekje waard. Deze kerk werd in de twaalfde eeuw gebouwd in opdracht van de leerlooiers.

Voor het laatste deel van ons bezoek aan Tongeren stappen we langs nog meer overblijfselen van de romeinse muur en keren terug naar het stadspark “De Motten” om onze auto’s op te halen. Hier eindigt de korte, maar zeer interessante culturele kennismaking met de oudste stad van ons land.
Afgelegde afstand 8,5 km.

De volgende stop is in Hognoul (Awans) waar we in het restaurant van de IKEA Luik het middagmaal nemen. Na anderhalf uur pauze staan we klaar om naar de vulkaaneifel te rijden. Via Luik, Verviers, Malmedy, St. Vith, Prüm en Wittlich gaat het naar Laufeld, waar we de ruime omgeving zullen verkennen en genieten van de prachtige natuur.

Hotel Laufelder Hof. 15:00 u. De kamers worden ingenomen. Het hotel beschikt niet over een lift, wat uiteraard enig sjouwwerk met zich brengt. Achter het hotel ligt een vijver die in zomertijd uitnodigt om er even te verpozen ,maar nu verwelkomen ons de mekkerende geiten.

De tweede wandeling van de dag is er eentje in de onmiddellijke omgeving van Laufeld. De zon is van de partij en met weinig wind is de temperatuur zelfs zomers te noemen. We verlaten het dorpje richting Lieserstraβe. De eerste heuvels dienen zich al snel aan. Het glooiende landschap van de vulkaaneifel is fantastisch mooi en wordt geaccentueerd door de vrij lage zonnestand. De lange schaduwen zorgen voor mooie contrasten in het landschap. Dan trekken we richting Falbach en moeten langzaam dalen tot waar het bomenrijk aanvangt. We passeren de “Lieser-observatie-en-schiethut” om verder richting dombachdal af te dalen. Een mooie wandelweg met af en toe weidse vergezichten afgewisseld met beboste gebieden. Van daaruit gaat het opnieuw heuvel op richting Laufeld waar we aan tafel verwacht worden om 19:00 u. Tijd voor schnaps in de “bierkneipe” is er uiteraard ook nog wel. 8 km lang was deze wandeling. Totale afstand vandaag 16,5 km.

Zaterdag 26 september:

8:00 u: Ontbijtbuffet. 9:00 u: Met de auto naar Hasborn voor de verrassingswandeling. 

We verzamelen op de parking “Maare-Mosel-Radweg” voor een dagwandeling in twee luiken. Samen goed voor ongeveer 16,5 km. We verkennen eerst kort het dorpje Hasborn zelf en lopen daarna -mooi achter elkaar- langs een steeds dalend pad met een hoogteverschil van ongeveer 115 meter. Een prachtige omgeving: links van ons een helling met bomen en rechts een mooi vergezicht met lage begroeiing. Geleidelijk aan komen we dan in een hoogstammig bos met een overvloed aan knappe paddenstoelen. Genieten met volle teugen van de omgeving, dat is de boodschap. Na een korte rustpauze houden we rechts aan richting Oberscheidweiler en moeten weer een klimmetje uit de benen persen. Even verderop wordt -door een lieftallige behulpzame jongedame- een rustbank afgestoft met de daartoe aanwezige borstel. Jammer, toch niet genoeg zitplaatsen voor ons allemaal. We dalen weer even af en komen terecht bij –heel eigenaardig- een metalen deksel in het midden van het bos. Onze voorzitter opent het luik en tovert een onfrisse pollepel met bruine randen tevoorschijn. Volgens een legende zou de persoon die “water” uit de put schept en het uit de pollepel slurpt, zich die dag zeker 20 jaar jonger voelen. Sommigen hebben het inderdaad geriskeerd. Zeker bij één dame bleek de toverdrank te hebben gewerkt: Een halve achterwaartse salto op het houten bruggetje even verder was het bewijs. Een kilometertje verder staan we plots aan een gebouwloos café. De  dranken worden gekoeld door het stromende beekje en een blauw metalen doosje is de onmiskenbare witte kassa. In de onmiddellijke nabijheid een vogelhuisje met daarin een pinkkleurig doosje voor het schatzoeken (geocaching). Net bij aankomst aan de “Oberscheidweiler Mühle”, waar het middagmaal op ons wacht, komt de zon ons gezelschap houden. Het hotel restaurant ligt midden tussen de donkere wouden en “maaren”. Een betere ligging kan men zich niet indenken. We werden er met een brede glimlach “herzlich willkommen” geheten door de vrouw des huizes. Haar echtgenoot, in Oberscheidweiler geboren en getogen, bereidt zelf de regionale maaltijden met plaatselijke ingrediënten. Na een rustige verpozing treden we aan voor het tweede wandelluik van de dag. Een steile start geeft aan dat we nog heel wat energie te verbranden hebben. Onderweg poseert de knapste bok van de hele eifel voor onze groep en laat zich gewillig fotograferen. Tijdens de verdere tocht passeren we nog bossen, grasvlakten en weiden, waar vooral geiten grazen of herkauwen. We keren tijdig terug naar het Laufelder Hof waar we rustig een aperitiefje kunnen genieten alvorens aan de dis te worden genodigd. Tussen de verschillende gerechten worden de foto’s van de dag al nauwkeurig bekeken; uiteraard met de nodige commentaar.

En dan de attractie van de avond: “Snoepjesbingo”. Ooit van gehoord? Een heel amusant en lekker “groepstafelspel.” De snoepjes in de vorm van de bekende “Smarti” moesten op de kaarten gelegd worden. Toch eigenaardig, na elk spel waren er steeds minder snoepjes om verder te spelen (je weet wel: ze smelten niet in de hand!) Als winnaar van elk spel kreeg je een exclusieve prijs: een tipzak gevuld met snoep. Deze snoep was echter niet bruikbaar op het bingobord.

Zondag 27 september:

 Om 7:00 u kondigt de wekkerradio de ochtend aan met het liedje it’s a sunny day. En inderdaad er is geen wolkje aan de lucht. 8:00 u ontbijt zoals altijd. 9:00 u een ritje van 17 km naar Gemunden voor de start van de wandeling richting schalkenmehren en de drie “maaren”. Start over een brede wandelweg door het glooiende landschap van weiden en velden. Na een kwartiertje stappen bereiken we al het “Schalkenmerer Maar” dat 16,8 ha groot is. In de vulkaaneifel zijn de maaren ontstaan als gevolg van een vulkanische gasexplosie. Deze enorme kraters raken gevuld met water dat niet kan wegvloeien door de bodem omdat deze laatste bestaat uit stollingsgesteente zoals graniet of basalt. Dit gesteente is waterondoordringbaar. Het zijn dus geen echte vulkaankraters. Een echt kratermeer is te vinden bij Manderscheid, op de “Mosenberg”. Het eenmanswegeltje waarop we nu lopen is heel mooi en nodigt meermaals uit tot fotograferen. Dan bereiken we de “Weinfelder Kapel” Het eerste bouwwerk dateert van 1044. Werd later verbouwd en zelfs herbouwd. Het luiden van de klok betekent een groet aan de wandelaars in de regio. Nu wordt het stilaan tijd om de inwendige mens te versterken en zijn we te gast in “Cafe Maarblick”. Het menu werd vooraf gekozen door elke wandelaar, wat de bediening snel en efficiënt laat verlopen. Na een aangenaam middagmaal, met of zonder nagerecht, vatten we de verdere tocht aan. Tussen rustig herkauwende geiten, over het prachtig variërende landschap stappen we tot aan de “Dronketurm”. Hij is 11 meter hoog en is een monument ter ere van een zekere dokter Dronke, de eerste voorzitter van de eifelvereniging. Sommigen van ons bestijgen de toren om van de vergezichten te genieten. Dan trekken we weer verder via de twee kleinere maaren om uiteindelijk terug aan de auto’s te komen. Na het avondeten dankt Christina namens zichzelf en alle andere deelnemers de bestuursleden voor dit mooie lange weekend in de vulkaaneifel. De galm van het applaus zindert nu nog altijd na…
Vandaag 12,5 km gestapt.

Maandag 28 september:

Heel vroeg opstaan om de bloedmaan rood te zien worden. Een heel aparte beleving die niet vaak te zien is. De vorige speciale maansverduistering is 35 jaar geleden en de volgende zal zich pas over 18 jaar voordoen.

8:00 u: laatste ontbijt in Laufelder Hof. Om 9:00 u vertrek naar Manderscheid. Daar aangekomen trekken naar de ruïnes van twee burchten voor de laatste zes kilometer van deze vierdaagse. Het dorpje zelf heeft wel enkele bezienswaardigheden zoals de “belleman” in de voortuin van een woning. Na een stevige klim bereiken we het “Belverdere”. Vanaf deze plaats zijn de ruïnes van de boven- en benedenburcht goed te zien en te fotograferen. Beide burchten zijn slechts een steenworp van elkaar verwijderd. Tussen beide burchten lag destijds de grens van twee machtsgebieden. Enerzijds de keurvorsten van Trier en anderzijds de graven van Manderscheid. Slechts het smalle lieserdal scheidt beide burchten van elkaar. *Jaarlijks vindt er een historisch burchtfeest plaats. We lopen een flink stuk door het prachtige lieserdal en komen zo bij de auto’s om terug naar het Laufelder Hof te rijden. 

Daar halen we de valiezen op en nemen nog het middagmaal vooraleer terug te keren naar België. *De totale gewandelde afstand in de vulkaaneifel is 51,5 km.